وَأَنَاٱخْتَرْتُكَفَٱسْتَمِعْلِمَايُوحَىٰٓ١٣

و من تو را [به پیامبری] برگزیدم؛ پس به آنچه وحی می‌شود گوش فرا دار:

بی‌تردید، منم «الله» که هیچ معبودی [به‌حق] جز من نیست؛ پس مرا عبادت کن و برای یاد من نماز برپا دار.

یقیناً قیامت آمدنی است؛ [ولی] می‌خواهم [وقت] آن را پنهان دارم تا به هر کسی در برابر [کار و] تلاشی که می‌کند پاداش داده شود.

پس مبادا کسی ‌که به آن ایمان ندارد و از هوس‌هایش پیروی می‌کند، تو را از [نیکوکاری و آمادگی برای] آن بازدارد که هلاک می‌شوی.

و ای موسی، آن چیست به [دست] راستت؟»

او گفت: «این عصای من است؛ بر آن تکیه می‌کنم و با آن برای گوسفندانم [برگ درختان را] فرومی‌ریزم و کارهای دیگری [نیز] با آن دارم [که برآورده می‌کنم].

[الله] فرمود: «ای موسی، آن را بیفکن».

[موسی] آن را [بر زمین] افکند و ناگهان [تبدیل به] ماری شد که به سرعت می‌خزید.

[الله] فرمود: «آن را بگیر و نترس. به زودی آن را به شکل اولش بازمی‌گردانیم.

و دستت را در بغل كن تا بدون ‌هیچ گزندى [به عنوان‌] معجزه‌اى دیگر، سفید [و درخشان‌] بیرون آید.

[هدف از ارایه این دو معجزه، این بود] که برخی از نشانه‌های بزرگ خویش را به تو نشان دهیم.

[اینک] به سوی فرعون برو [که] بی‌تردید، [کفر ورزیده و] سرکشی کرده است».

[موسی] گفت: «پروردگارا، بر [حوصله و] شکیبایی‌ام بیفزای

و کارم را برایم آسان گردان

و گره از زبانم باز کن

تا سخنم را دریابند.

و یاوری از [افراد] خاندانم برای من قرار بده؛

هارون، برادرم را.

پشتم را با او محکم کن؛

و او را در کار [رسالت] من شریک کن

تا تو را بسیار به پاكى بستاییم

و بسیار یادت کنیم.

بی‌تردید، تو به [حال] ما بینایی».

[الله] فرمود: «ای موسی، خواسته‌ات به تو داده شد.

در حقیقت، ما [پیشتر] یک بار دیگر [نیز] بر تو منت نهاده بودیم.