فَلَمَّاتَرَٰٓءَاٱلْجَمْعَانِقَالَأَصْحَـٰبُمُوسَىٰٓإِنَّالَمُدْرَكُونَ٦١

و چون دو گروه یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: «قطعاً [در چنگال فرعونیان] گرفتاریم».

[موسی] گفت: «هرگز! بی‌تردید، پروردگارم با من است و مرا [به راه نجات] هدایت خواهد کرد».

به موسی وحی کردیم: «عصایت را به دریا بزن»؛ [هنگامی که عصایش را زد، نیل] شکافته شد و هر بخشی [از آن،] همچون کوهی بزرگ گشت.

و آن گروه دیگر [= فرعون و سپاهش] را به آنجا كشاندیم.

و موسی و همۀ کسانی را که همراهش بودند نجات دادیم.

و دیگران را غرق نمودیم.

قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و[لی] بیشتر آنان مؤمن نبودند.

و بی‌تردید، پرورگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

[ای پیامبر،] داستان ابراهیم را بر آنان بازگو.

هنگامى كه به پدر و قومش گفت: «چه چیز را عبادت می‌کنید؟»

آنان گفتند: «بُت‌هایی را عبادت می‌کنیم و پیوسته سر بر آستانشان داریم».

[ابراهیم] گفت: «آیا وقتی آنها را می‌خوانید، [صدای] شما را می‌شنوند؟

یا به شما سود و زیان می‌رسانند؟»

آنان گفتند: «[نه،] ولی پدرانمان را یافتیم که چنین می‌کردند [و از آن‌ها تقلید می‌کنیم]».

[ابراهیم] گفت: «آیا دیدید [و دانستید] چیزهایی را که همواره عبادت می‌کردید

ـ [هم] شما و [هم] پدرانتان‌ـ

یقیناً [همۀ] آنها [= معبودان باطل] دشمنِ [عقیدۀ توحیدیِ] من هستند؟ مگر پروردگار جهانیان.

آن [معبودی] ‌که مرا آفریده و هدایتم می‌کند

و همان ذاتی ‌که به من غذا می‌دهد و سیرابم می‌سازد

و هنگامی که بیمار می‌شوم، اوست که شفایم می‌دهد

و ذاتی ‌که مرا می‌میرانَد و [دوباره] زنده‌ام می‌کند

و ذاتی ‌که امیدوارم روز جزا گناهانم را ببخشد.

پروردگارا، به من دانشی [در دین] ببخش و مرا به شایستگان ملحق کن.