وَٱتَّقُوا۟ٱلَّذِىخَلَقَكُمْوَٱلْجِبِلَّةَٱلْأَوَّلِينَ١٨٤

و از ذاتی‌ که شما و امت‌های پیشین را آفرید پروا کنید».

آنان گفتند: «[ای شعیب،] جز این نیست که تو جادوشده‌ای.

تو جز بشری همانند ما نیستی و ما تو را دروغگو می‌پنداریم.

اگر راست می‌گویی، پاره‌های از آسمان را بر [سر] ما بینداز».

[شعیب] گفت: «پروردگارم به آنچه می‌کنید داناتر است».

او را دروغگو انگاشتند و عذابِ روزِ ابر [آتشبار] آنان را فراگرفت. به راستى که آن [بارانِ آتش،] عذاب روزى هولناک بود.

بی‌گمان، در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.

و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

و به راستی [این] قرآن فروفرستادۀ پروردگار جهانیان است.

روح‌ الامین [= جبرئیل] آن را فرود آورده است.

بر قلب تو [نازل کرده است] تا بیم‌دهنده باشی.

[قرآن را] به زبان عربی روشن [نازل نمود].

و بی‌تردید، [بشارت نزولِ] آن، در کتاب‌های پیشینیان [نیز آمده] است.

آیا همین نشانه برایشان کافی نیست که علمای بنی‌اسرائیل از [حقیقتِ] قرآن آگاهند؟

و اگر آن را بر بعضی از غیر عرب‌ها نازل می‌کردیم

و [پیامبر،] آن را برایشان می‌خواند، به آن ایمان نمی‌آوردند.

[آری،] این گونه آن [کفر و تکذیب] را در دل‌های گناهکاران جای دادیم.

اما به آن ایمان نمی‌آورند تا آنگاه که عذاب دردناک را ببینند.

ناگهان در حالی ‌که بی‌خبرند، به سراغشان می‌آید.

[در آن حال] می‌گویند: «آیا مهلتی [برای توبه] خواهیم داشت؟»

آیا آنان عذاب ما را به شتاب خواستارند؟

آیا دانستی که اگر آنان را سال‌ها [از زندگی دنیا] بهره‌مند سازیم

سپس آنچه که به آنان وعده داده شده است به سراغشان بیاید