مَآأَغْنَىٰعَنْهُممَّاكَانُوا۟يُمَتَّعُونَ٢٠٧

این بهره‌مندی‌شان [از دنیا، در هنگام عذاب] سودی برایشان نخواهد داشت؟

و ما [ساکنان] هیچ شهری را هلاک نکردیم مگر اینکه هشداردهندگانی [از پیامبران] داشتند.

تا آنان را پند دهند؛ و ما هرگز ستمکار نبوده‌ایم [که اتمام حجت نکنیم].

و این قرآن را شیاطین نازل نکرده‌اند.

آنان نه درخورِ این كارند و نه توانش را دارند.

بى‌تردید، آنان از شنیدن [وحى‌] منع شده‌اند.

پس [ای پیامبر،] هیچ معبودی را با الله مخوان، که عذاب خواهی شد.

و خویشاوندان نزدیکت را [از عذاب الهی] بیم ده.

و با مؤمنانی ‌که از تو پیروی کرده‌اند، مهربان [و فروتن] باش.

اگر از [فرمان] تو سرپیچی کردند، بگو: «به راستی، من از آنچه می‌کنید بیزارم».

و بر [الله] شکست‌ناپذیرِ مهربان توکل کن.

همان ذاتی ‌که چون [برای عبادت] برمی‌خیزی، تو را می‌بیند.

و حرکت [و نشست و برخاستِ] تو را میان سجده‌کنندگان [می‌نگرد].

بی‌تردید، او همان شنوای داناست.

آیا به شما خبر دهم که شیاطین بر چه کسی نازل می‌شوند؟

بر هر دروغ‌پرداز گنه‌پیشه‌ نازل می‌شوند.

آنان شنیده‌ها[یی را که دزدانه از ملکوت گوش داده‌اند، به جادوگران و فال‌گیران] القا مى‌كنند و بیشتر آنان دروغگو هستند.

و [محمد شاعر نیست؛ زیرا‌] شاعران را گمراهان پیروی می‌کنند.

آیا ندیدی که آنان در هر لغو و بیهوده‌ای [حیران و] سرگشته‌اند؟

و چیزی را می‌گویند که [خود به آن اعتقاد ندارند و] عمل نمی‌کنند؟

مگر کسانی ‌که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند و الله را بسیار یاد کرده‌اند و پس از آنکه ستم دیدند، انتقام گرفتند [و با شعر خود از اسلام و رسول الله و مسلمانان دفاع نمودند]؛ و کسانی ‌که ستم کردند، به زودی خواهند دانست به چه بازگشتگاهی بازمی‌گردند.