فَلَمَّافَصَلَطَالُوتُبِٱلْجُنُودِقَالَإِنَّٱللَّهَمُبْتَلِيكُمبِنَهَرٍۢفَمَنشَرِبَمِنْهُفَلَيْسَمِنِّىوَمَنلَّمْيَطْعَمْهُفَإِنَّهُۥمِنِّىٓإِلَّامَنِٱغْتَرَفَغُرْفَةًۢبِيَدِهِۦ ۚفَشَرِبُوا۟مِنْهُإِلَّاقَلِيلًۭامِّنْهُمْ ۚفَلَمَّاجَاوَزَهُۥهُوَوَٱلَّذِينَءَامَنُوا۟مَعَهُۥقَالُوا۟لَاطَاقَةَلَنَاٱلْيَوْمَبِجَالُوتَوَجُنُودِهِۦ ۚقَالَٱلَّذِينَيَظُنُّونَأَنَّهُممُّلَـٰقُوا۟ٱللَّهِكَممِّنفِئَةٍۢقَلِيلَةٍغَلَبَتْفِئَةًۭكَثِيرَةًۢبِإِذْنِٱللَّهِ ۗوَٱللَّهُمَعَٱلصَّـٰبِرِينَ٢٤٩

پس هنگامی که طالوت با لشکریان رهسپار شد، به آنان گفت: «الله [شکیباییِ] شما را به وسیلۀ یک نهر [آب] آزمایش می‌کند؛ هر کس از آن بنوشد، از [یاران] من نیست و هر‌ کس از آن ننوشد، قطعاً از [یاران] من است؛ مگر كسى كه با دست خود مُشتی [از آن آب] برگیرد [و به اندازۀ كف دستى بیاشامد]». پس جز عدۀ کمی، همگی از آن [آب] نوشیدند؛ و هنگامی که او و کسانی که با او ایمان آورده بودند از آن [نهر] گذشتند [از کمیِ افراد خود ناراحت شدند و برخی] گفتند: «امروز ما توانایی [مقابله] با جالوت و سپاهیانش را نداریم». [در این هنگام،] کسانی که به دیدار الله [در آخرت] یقین داشتند گفتند: «چه بسا گروه کوچکی که به فرمان الله بر گروهی بسیار پیروز شدند و [بدانید که همواره] الله همراه شکیبایان است».

و هنگامی ‌که [طالوت و همراهانش] برای [مبارزه] با جالوت و سپاهیانش به میدان آمدند، گفتند: «پروردگارا، بر [دل‌های] ما صبر و شکیبایی فرو ریز و گام‌هایمان را استوار بدار و ما را بر گروه کافران پیروز گردان».

پس به فرمان الله، آنها را شکست دادند و داود [= جوان نیرومند و شجاعی که در لشکر طالوت بود] جالوت را کشت و الله فرمانروایی و نبوت را به او بخشید و از آنچه می‌خواست به او آموخت؛ و اگر الله [فتنۀ] برخى از مردم را توسط برخى دیگر دفع نمی‌کرد، قطعاً زمین تباه می‌گردید؛ ولی الله نسبت به جهانیان فضل [و بخشش] دارد.

[ای پیامبر،] اینها، آیات الله است که آن را به‌حق بر تو می‌خوانیم و به راستی، تو از پیامبران هستی.