وَجَعَلْنَاذُرِّيَّتَهُۥهُمُٱلْبَاقِينَ٧٧

و [پس از طوفان، فقط پیروان مؤمن و] خانوادۀ او را [در زمین] باقی گذاشتیم

و در میان آیندگان [نام نیک] برایش به جا نهادیم.

سلام [و ستایش] جهانیان بر نوح باد.

به راستی، ما نیکوکاران را اینچنین پاداش می‌دهیم.

بی‌تردید، او از بندگان مؤمن ما بود.

آنگاه دیگران را [که در طوفان مانده بودند] غرق کردیم.

و قطعاً ابراهیم از پیروان او [= نوح] بود.

[یاد کن از] هنگامی که وی با دلی پاک [و خالی از شرک] به [درگاه] پروردگارش آمد.

آنگاه که به پدر و قومش گفت: «چه چیزی عبادت می‌کنید؟

آیا به جای الله، این معبودان دروغین را می‌خواهید؟

گمانتان دربارۀ پروردگار جهانیان چیست؟»

سپس نگاهی به ستارگان افکند [و اندیشید].

و گفت: «من بیمارم [و در جشن شرکت نمی‌کنم]».

پس [مردم] او را ترک کردند و رفتند.

آنگاه پنهانی نزد معبودهایشان رفت و [با تمسخر] گفت: «چیزی نمی‌خورید؟

شما را چه شده است که سخن نمی‌گویید؟»

سپس با دست راست خود ضربه‌ای [محکم] بر آنها وارد آورد [و جز بُت‌ بزرگ، همه را شکست].

قومش شتابان به سوی او آمدند.

[ابراهیم] گفت: «آیا چیزی را که خود می‌تراشید عبادت می‌کنید؟

و حال آنکه الله، [هم] شما و [هم] آنچه را انجام می‌دهید آفریده است».

[وقتی بُت‌پرستان از پاسخ درماندند،] گفتند: «بنایی [بلند] برایش بسازید و او را در آتش بیفکنید».

براى [نابودى‌] او نیرنگی خواستند و[لى] ما آنان را پست و [مغلوب‌] ساختیم [و آتش بر ابراهیم سرد و بی‌اثر شد].

و گفت: «من به سوى [سرزمین دیگرى براى عبادتِ] پروردگارم می‌روم [و هجرت می‌کنم] و او مرا هدایت خواهد كرد.

پروردگارا، [فرزندی] از شایستگان به من عطا کن».

ما [دعایش را مستجاب کردیم و] او را به تولد پسری بردبار بشارت دادیم.

و چون [اسماعیل] به [سن نوجوانى و] حد تلاش [و همكارى] با او [= ابراهیم] رسید، به وی گفت: پسرم، در خواب [به من وحی می‌شود و] مى‌بینم كه تو را ذبح مى‌كنم. نظرت در این باره چیست؟» [اسماعیل] گفت: «پدرجان، آنچه را به تو امر شده است انجام بده. ان شاء الله مرا [در برابر اجرای این فرمان،] شكیبا خواهی یافت».