إِنَّيَوْمَٱلْفَصْلِمِيقَـٰتُهُمْأَجْمَعِينَ٤٠

بی‌تردید، روزِ داوری [= قیامت] وعده‌گاه همۀ آنان است.

روزى كه هیچ دوستى براى دوست خود سودمند نیست و [از هیچ سو] یارى نمی‌شوند؛

مگر كسى كه الله [بر او] رحم كند كه او تعالی شکست‌ناپذیرِ مهربان است.

بی‌گمان، درخت زَقّوم،

غذای گناهکاران است.

[میوه‌اش، به سبب گرمای زیاد،] همچون مسِ گداخته در شکم‌ها می‌جوشد؛

مانند جوششِ آب داغ.

[خطاب مى‌رسد:] «آن [ستمکار] را بگیرید و به میان دوزخ درافكنید؛

آنگاه از عذاب آب داغ بر سرش فروریزید».

[در آن حال، به او گفته می‌شود:] «بچش که تو [در میان قوم خود] عزتمند و بزرگواری.

این همان [سرنوشت دردناکی] است که در موردش تردید داشتید».

یقیناً پرهیزگاران در جایگاه امنی هستند؛

در [میان] باغ‌ها و [کنار] چشمه‌سار‌های بهشت.

لباس‌هایی از دیبای نازک و دیبای ضخیم می‌پوشند، در حالى كه رویاروى یكدیگر [به صحبت] نشسته‌اند.

چنین است [وضع آنان]؛ و [نیز] حور العین را به همسری آنان درمی‌آوریم.

در آنجا هر میوه‌اى كه اراده کنند، بى دغدغه در اختیارشان است.

در بهشت طعم مرگ را نخواهند چشید؛ جز همان مرگ نخستین [در دنیا]؛ و [پروردگار مهربان] آنان را از مجازات دوزخ محفوظ می‌دارد.

[این] بخششی است از [جانب] پروردگارت؛ و این همان کامیابی بزرگ است.

[ای پیامبر،] ما قرآن را به زبان تو روان [و آسان] ساختیم؛ باشد که [مشرکان] پند گیرند.

پس در انتظار [وعده‌های الهی] باش که بی‌گمان، آنان [نیز] منتظر [شکست و مرگ تو] هستند.