وَمَآأَمْرُنَآإِلَّاوَٰحِدَةٌۭكَلَمْحٍۭبِٱلْبَصَرِ٥٠

و [چون چیزی را اراده نماییم] فرمان ما فقط یک [کلمه یعنی «کُن»] است؛ به سرعتِ یک چشم ‌بر هم ‌زدن [یا كمتر، انجام می‌پذیرد].

به تحقیق که ما [در گذشته] امثال شما [کافران] را نابود کرده‌ایم؛ پس آیا پندپذیرى هست؟ [که از این امر عبرت بگیرد و از کفر باز ایستد]؟

و تمام کارهایی که [بندگان] انجام داده‌اند در نامه‌هاى اعمال[شان] ثبت شده است؛

و هر [عمل] کوچک و بزرگی [در آن] نوشته شده است.

پرهیزگاران در باغ‌ها و [کنار] جویبارهای [بهشتی] جای دارند؛

در مجلسى سرشار از راستی [و شایستگی] و نزد فرمانروایی مقتدر.

[الله] رحمان

قرآن را آموزش داد؛

انسان را آفرید؛

[و] به او سخن‌گفتن آموخت.

خورشید و ماه، با حسابی منظم [و دقیق] در گردِشَند؛

و گیاه و درخت [برایش] سجده می‌کنند.

و آسمان را برافراشت و میزان [عدالت را در زمین] برقرار نمود.

[ای مردم، چنین کرد] تا در وزن و پیمانه، [به یکدیگر] ستم نکنید؛

و سنجش [حقوق دیگران] را به عدالت برآورد كنید و در سنجش [چیزی] مکاهید [و کم‌فروشی نکنید].

و زمین را براى [زندگى] انسان‌ها مقرر داشت،

که [انواع] میوه‌ها و نخل‌های خوشه‌دار در آن است.

و [همچنین] حبوباتِ برگ‌دار و گیاهانِ خوشبو؛

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

او انسان را از گِل خشکی همچون سفال آفرید؛

و جن را از شعله‌ای از آتش خلق کرد؛

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟