فَلَيْسَلَهُٱلْيَوْمَهَـٰهُنَاحَمِيمٌۭ٣٥

بنابر این، امروز دوست صمیمی [و مهربانی] در اینجا ندارد [که یاری‌اش کند]،

و غذایی جز چرک و خون [جهنمیان] ندارد؛

[غذایی ‌که] جز گناهکاران آن را نمی‌خورند».

سوگند به آنچه می‌بینید

و به آنچه نمی‌بینید.

بی‌تردید، این [قرآن، سخن الله است که ابلاغش به پیامبر، بر عهدۀ] فرستاده‌ای بزرگوار [=جبرئیل] است.

و اینها گفتار شاعری نیست؛ [اما شما کافران] کمتر ایمان می‌آورید.

و [نیز] گفتار کاهنی نیست؛ [اما شما] کمتر پند می‌گیرید.

[این قرآن،] از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است.

اگر [پیامبر] سخنانی [به دروغ] بر ما می‌بست،

مسلّماً ما دست راست او را می‌گرفتیم،

سپس [شاه]رگِ قلبش را قطع می‌کردیم،

و هیچ‌یک از شما نمی‌توانست مانع [عذابِ] او گردد.

یقیناً این [قرآن،] پند و تذکری برای پرهیزگاران است.

و ما یقیناً می‌دانیم که برخی از شما، تکذیب‌کنندگان [این کلام الهی] هستید.

و همانا این [قرآن،] بر کافران مایۀ حسرت و ندامت است.

و بی‌گمان، این [قرآن،] حقیقتِ راستین است.

پس [ای پیامبر،] با [ذکرِ] نامِ پروردگار بزرگت [او را] تسبیح گوی.

درخواست‌کننده‌ای [به تمسخر] تقاضای عذابی را کرد که وقوعش [در قیامت] حتمی است،

[این عذاب،] برای کافران است [و] هیچ دفع‌کننده‌ای ندارد.

از سوی الله [به وقوع می‌پیوندد که دارای عُلُو و] صاحبِ مراتب و درجات والاست.

فرشتگان و روح [= جبرئیل] به سوی او عروج می‌کنند، در روزی ‌که مقدارش [در مقیاس بشری،] پنجاه‌ هزار سال است.

پس تو [ای پیامبر، در برابر تمسخرشان] صبرِ نیکو پیشه کن.

بی‌گمان، آنها آن [روز] را دور می‌بینند

و ما آن را نزدیک می‌بینیم.

[همان] روزی ‌که آسمان چون مسِ گداخته شود،

و کوه‌ها مانند پشم رنگین [متلاشی و پراکنده] شود.

و هیچ دوست صمیمی [و خویشاوندی] از [حال] دوست صمیمی [و خویشاوندش] نمی‌پرسد.