فَمَاتَنفَعُهُمْشَفَـٰعَةُٱلشَّـٰفِعِينَ٤٨

پس شفاعتِ شفاعت‌کنندگان سودی به آنها نمی‌بخشد.

آنها را چه شده است که از پند [و تذکر] روی گردانند؟

گویى كه گورخرانى رمیده‌اند

که از [مقابل] شیر گریخته‌اند.

بلکه هر کدام از آنها [توقع دارد و] می‌خواهد که [به او] نامه‌های گشاده [و جداگانه از سوی الله] داده شود.

هرگز چنین نیست [که آنان می‌پندارند]! بلکه آنها از [عذاب] آخرت نمی‌ترسند.

نه، چنین نیست كه آنها مى‌گویند؛ آن [قرآن] یک تذكر و یادآورى است.

پس هر ‌کس که بخواهد، [می‌تواند] از آن پند گیرد.

و یاد نمی‌کنند [و پند نمی‌گیرند] مگر اینکه الله بخواهد. اوست که سزاوار پروا کردن و آمرزیدن است.

به روز قیامت سوگند می‌خورم.

و به نفسِ ملامت‌گر سوگند می‌خورم.

آیا انسان می‌پندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟

آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.

بلکه انسان می‌خواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند.

[از این رو] می‌پرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟»

هنگامی ‌که چشم [وحشت‌زده و] خیره شود

و ماه تیره [و بی‌نور] گردد

و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند،

آن روز، انسان می‌گوید: «راهِ گریز کجاست؟»

هرگز! هیچ گریزگاهی نیست.

آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست.

در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مى‌كنند.

بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.

اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد.

[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده.

مسلماً جمع‌آوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست.

پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن.

سپس بیان‌کردنش بر [عهدۀ] ماست.