كَلَّابَلْتُحِبُّونَٱلْعَاجِلَةَ٢٠

هرگز چنین نیست [که شما مشرکان می‌پندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید

و آخرت را رها می‌کنید.

آن روز، [اهل ایمان دارای] چهره‌هایی تازه [و شاداب] هستند.

به سوی پروردگارشان می‌نگرند.

و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهره‌هایی عبوس [و درهم‌کشیده] هستند.

زیرا یقین دارند که آسیبی کمر‌شکن به آنها می‌رسد.

آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد.

و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد].

و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا فرا رسیده] است.

و [کار بالا گیرد و] ساق‌ها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد.

در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود.

[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛

بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند.

سپس خرامان به سوی خانواده‌اش بازگشت.

وای بر تو! پس وای بر تو!

باز هم وای بر تو! پس وای بر تو!

آیا انسان گمان می‌کند که [بی‌هدف و بدون حساب و جزا] به خود رها می‌شود؟

آیا [او] نطفه‌ای از منی نبود که [در رحم] ریخته می‌شود؟

سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت،

سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد.

آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟

یقیناً زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیزی [مهم و] قابل ذکری نبود.

به راستی ما انسان را از نطفۀ مختلطی آفریدیم، او را می‌آزماییم؛ از این رو] او را شنوای بینا قرار دادیم.

همانا ما راه را به او نشان دادیم؛ خواه سپاسگزار باشد یا ناسپاس.

به راستی که ما زنجیرها و بند‌ها و آتش سوزان برای کافران مهیا کرده‌ایم.

بی‌گمان، نیکوکاران [در بهشت] از جامی می‌نوشند که آمیخته به کافور است.