إِنَّلِلْمُتَّقِينَمَفَازًا٣١

بی‌گمان، برای پرهیزگاران کامیابی [بزرگی] است.

باغ‌های [میوه] و تاکستان‌ها.

و حوریانی نوجوان و هم‌سن و سال.

و جام‌هایی لبریز و پیاپی [از شراب پاکیزۀ بهشت].

در آنجا نه سخن بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغی.

[این] پاداش، از جانب پروردگار توست، و عطایی از روی حساب

[همان] پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه در میان آنهاست؛ [همان الله] رحمان [که] هیچ‌ کس [در آن روز] یارای سخن گفتن با او را ندارد.

روزی ‌که روح [= جبرئیل] و فرشتگان به صف می‌ایستند، [و] هیچ‌ کس سخن نمی‌گوید، جز کسی ‌که [الله] رحمان به او اجازه داده باشد و [او] سخن درست [و صواب] گوید.

آن [روز]، روزِ حق است [و بدون تردید واقع می‌شود]؛ پس هر کس كه بخواهد، [می‌تواند] راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجوید.

به راستی، ما شما را از عذابی نزدیک بیم دادیم: روزی ‌که انسان آنچه را از قبل با دست‌های خود فرستاده است می‌بیند، و کافر می‌گوید: «ای کاش من خاک بودم [و برای حساب برانگیخته نمی‌شدم»]!

سوگند به فرشتگانی که جان [کافران] را به شدت بیرون می‌کشند.

و سوگند به فرشتگانی که جان [مؤمنان] را به نرمی و آسانی می‌گیرند.

و سوگند به فرشتگانی که [به امرِ الله، از آسمان به سوی زمین و بالعکس] شناورند.

و سوگند به فرشتگانی که [در اجرای اوامر الهی] بر یکدیگر سبقت می‌گیرند.

و سوگند به فرشتگانی [که به امر الهی] کارها را تدبیر می‌کنند.

روزی‌ که [پس از اولین دمیدن در صور] زمین [و کوه‌ها و همه چیز] به لرزه درآید

[و] در پی آن، [دمیدن دوم حشر] بیاید،

در آن روز، دل‌هایی سخت مضطرب [و ترسان] هستند.

و چشم‌های آنان [از ترس و شرمساری] فرو افتاده است.

[کافران در دنیا] می‌گفتند: «آیا ما [پس از مرگ، دوباره] به حال اول خود باز‌گردانده می‌شویم؟

آیا هنگامی‌ که استخوان‌هایی پوسیده شدیم [و به خاک تبدیل گشتیم، باز هم زنده می‌شویم]»؟

می‌گفتند: «[اگر چنین وعده‌ای درست باشد،] آنگاه آن بازگشتی زیانبار است».

آن [بازگشت،] تنها [به] یک بانگِ مهیب است [و بس].

و ناگهان همگی بر عرصۀ زمین [محشر] ظاهر می‌شوند.

[ای پیامبر،] آیا داستان موسی به تو رسیده است؟