وَٱلْعَصْرِ١

سوگند به عصر

که انسان در زیان است.

مگر مؤمنان نیکوکاری که یکدیگر را به حق سفارش نموده‌اند و به شکیبایی توصیه کرده‌اند.

وای بر هر غیبت‌کننده [و] عیبجوی‌!

[همان] کسی که مال فراونی گرد می‌آورد و آن را بارها می‌شمارد.

گمان می‌کند که مالَش او را جاودانه می‌سازد.

هرگز چنین نیست [که او گمان می‌کند]؛ قطعاً در آتشِ درهم‌کوبنده انداخته خواهد شد.

و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی که آتشِ درهم‌کوبنده چیست؟

آتش برافروختۀ الهی است؛

[آتشی] که بر دل‌ها چیره می‌گردد [و می‌سوزانَد].

بی‌گمان، آن [آتش] بر آنان بسته شده [و از هر سو محاصره‌شان کرده] است.

[افروخته] در ستون‌های بلند است.

[ای پیامبر،] آیا ندیدی پروردگارت با اصحاب فیل چه کرد؟

آیا [فریب و] نقشۀ آنان را در تباهی قرار نداد؟

و پرندگانی گروه‌گروه بر [سر] آنان فرستاد

[که] با سنگ‌گِل [که در منقار و چنگال داشتند] آنان را سنگباران می‌کردند؛

و آنها را همچون کاهِ جویده‌شده ساخت.