وَمَاكَانَلِمُؤْمِنٍأَنيَقْتُلَمُؤْمِنًاإِلَّاخَطَـًۭٔا ۚوَمَنقَتَلَمُؤْمِنًاخَطَـًۭٔافَتَحْرِيرُرَقَبَةٍۢمُّؤْمِنَةٍۢوَدِيَةٌۭمُّسَلَّمَةٌإِلَىٰٓأَهْلِهِۦٓإِلَّآأَنيَصَّدَّقُوا۟ ۚفَإِنكَانَمِنقَوْمٍعَدُوٍّۢلَّكُمْوَهُوَمُؤْمِنٌۭفَتَحْرِيرُرَقَبَةٍۢمُّؤْمِنَةٍۢ ۖوَإِنكَانَمِنقَوْمٍۭبَيْنَكُمْوَبَيْنَهُممِّيثَـٰقٌۭفَدِيَةٌۭمُّسَلَّمَةٌإِلَىٰٓأَهْلِهِۦوَتَحْرِيرُرَقَبَةٍۢمُّؤْمِنَةٍۢ ۖفَمَنلَّمْيَجِدْفَصِيَامُشَهْرَيْنِمُتَتَابِعَيْنِتَوْبَةًۭمِّنَٱللَّهِ ۗوَكَانَٱللَّهُعَلِيمًاحَكِيمًۭا٩٢

هیچ مؤمنی مجاز نیست که مؤمنی را بکشد، مگر به اشتباه [و غیرعمد]؛ و کسی‌ که مؤمنی را به اشتباه بکشد، باید یک بردۀ مؤمن آزاد کند و خون‌بهایی به خانوادۀ او [= به وارثان مقتول] بپردازد؛ مگر اینکه آنها گذشت کنند؛ و اگر [مقتول] از قومی باشد که دشمنان شما هستند و [خودِ] او مؤمن است، آزاد کردنِ یک بردۀ مؤمن [توسط قاتل به عنوان کفاره کافی است و پرداخت خون‌بها به وارثانش لازم نیست] و اگر [مقتول مؤمن نباشد ولی] از قومی باشد که میان شما و آنان پیمانی برقرار است، باید خون‌بهایی به خانوادۀ او بپردازد و یک بردۀ مؤمن را [نیز] آزاد کند؛ و هر کس [توان مالی نداشت یا برده‌ای برای آزاد کردن] نیافت، [باید] به عنوان توبه‌ای به درگاه الله، دو ماه پیاپی روزه بگیرد؛ و الله همواره دانای حکیم است.

و هر کس مؤمنی را عمداً به قتل برساند، کیفرش دوزخ است [که] در آن جاودانه می‌مانَد و الله بر وی خشم می‌گیرد و او را از رحمت خویش دور می‌سازد و عذاب بزرگی برایش آماده ساخته است.

ای کسانی‌ که ایمان آورده‌اید، هنگامی ‌که در راه الله [برای جهاد] رهسپار شدید، [جوانب امر را به دقت] بررسی کنید و به کسی‌ که اظهار صلح و اسلام نمود، نگویید: «تو مؤمن نیستی» تا [به این بهانه بتوانید او را بکشید و غنیمت و] سرمایۀ ناپایدار زندگی دنیا را به دست آورید؛ زیرا غنیمت‌های بسیاری [برای شما] نزد الله است. شما نیز قبلاً اینچنین بودید [و ایمانتان را پنهان می‌کردید]؛ سپس الله بر شما منت نهاد [و هدایت شدید]. بنابراین به درستی بررسی کنید؛ [چرا که] بی‌تردید، الله به آنچه انجام می‌دهید آگاه است.