وَٱلصَّـٰٓفَّـٰتِصَفًّۭا١

سوگند به فرشتگان صف‌به‌صف [که برای عبادت پروردگار ایستاده‌اند]

و سوگند به فرشتگانی که ابرها را می‌رانند

و سوگند به فرشتگانی که قرآن تلاوت می‌کنند

[که] بی‌تردید، معبود شما یکتاست.

[همان] پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آنهاست و پروردگار [خورشید در غروب‌گاه‌ها و] طلوع‌گاه‌ها.

به راستی که ما آسمان دنیا را با زیورِ ستارگان آراستیم

و [آن را] از [دسترس] هر شیطان سرکشی حفظ کردیم.

[آن شیاطین، هرگز] نمی‌توانند [سخنان فرشتگان] عالم بالا را بشنوند و از هر سو [با شهاب‌های آتشین] تیرباران می‌شوند.

[از ورود آنان، به عالم فرشتگان جلوگیری می‌شود و همواره به] عقب رانده می‌شوند و عذابی جاودان [در پیش] دارند؛

مگر کسی [از شیاطین] که ناگهان چیزی [از گفتگوی فرشتگان را] برباید که [در این صورت،] شهابی درخشان او را دنبال می‌کند.

پس از آنان [= کافران] بپرس که آیا آفرینش [پیکرهای] آنان سخت‌تر است یا آنچه که ما [از زمین و آسمان‌ها و جهان بیکران] آفریده‌ایم؛ [در حالی که] ما آنها از گِلى [بی‌ارزش و] چسبنده پدید آوردیم.

تو [از انکار آنان] در شگفتی و آنها [نیز سخنانت را دربارۀ قیامت] مسخره می‌کنند.

و چون پند داده ‌شوند، نمی‌پذیرند.

و چون نشانه‌ای [در مورد راستگویی پیامبر] می‌بینند، [آن را] به تمسخر می‌گیرند

و می‌گویند: «این [قرآن، چیزی] نیست، مگر جادویی آشکار.

آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟

آیا پدران ما [نیز برانگیخته می‌شوند]؟»

بگو: «آری؛ شما در حالی که خوار هستید [زنده می‌شوید]».

[وقوع قیامت،] تنها با یک بانگ [سهمناک] است و ناگهان [همه از قبرها بیرون می‌آیند و در انتظار دستور پروردگار، وحشت قیامت را] نظاره می‌کنند.

و می‌گویند: «وای بر ما! این [همان] روز جزاست».

[گفته می‌شود: «آری،] این همان روز داوری است که آن را انکار می‌کردید».

[به فرشتگان گفته می‌شود:] «گرد آورید کسانی را که [با شرک به خویش] ستم کرده‌اند با [همفکران و] همانندهایشان و آنچه عبادت می‌کردند

به جاى الله؛ و آنان را به راه دوزخ هدایت کنید.

و آنان را نگه دارید که قطعاً [پیش از رفتن به دوزخ] بازخواست خواهند شد».

[از دوزخیان می‌پرسند:] «چرا [مانند دنیا] از یكدیگر حمایت نمى‌كنید؟»

بلکه امروز [همگی] تسلیم [امرِ پروردگار] هستند.

و سرزنش‌کنان به یکدیگر رو می‌کنند

[و به رهبران و بزرگان خود] می‌گویند: «شما [برای به کفر کشاندنِ ما، با ادعای دین راستین و] از موضع حق به سراغمان می‌آمدید».

[رهبرانشان] می‌گویند: «[ما مقصر نیستیم؛] بلکه شما خود ایمان نداشتید؛

و ما هیچ تسلطى بر شما نداشتیم؛ بلکه شما خود گروهى سرکش بودید.

[اکنون] فرمان مجازاتِ پروردگارمان بر ما محقق شده و به راستی، ما [همگی عذاب دوزخ را] خواهیم چشید.

شما را گمراه نمودیم [چرا که] در حقیقت، خود نیز گمراه بودیم».

یقیناً آن روز [همۀ آنان] در عذاب شریکند.

بی‌تردید، ما با گناهکاران اینچنین [رفتار] می‌کنیم.

آنان بودند كه وقتی به آنان گفته مى‌شد: «معبودی [به‌حق] جز الله نیست» سرکشی [و تکبر] می‌کردند.

و می‌گفتند: «آیا ما معبودانمان را به خاطر [سخن] شاعری دیوانه رها کنیم؟»

[چنین نیست] بلکه او حق [= توحید] را آورده و پیامبران [پیشین] را تصدیق کرده است.

شما [کافران] قطعاً عذاب دردناک [دوزخ] را می‌چشید.

و جز [در برابر] آنچه می‌کردید مجازات نمی‌شوید.

[همه عذاب می‌بینند؛] مگر بندگان مخلص الله.

آنان [در پیشگاهِ پروردگار،] روزیِ مشخصی دارند:

[انواع] میوه‌ها [را در اختیار خواهند داشت] و گرامی داشته می‌شوند.

در باغ‌های پرنعمت [بهشت]؛

در حالی که مقابل یکدیگر بر تخت‌ها [تکیه زده‌اند]؛

جامی از شراب ناب [و زلال] پیرامونشان می‌گردانند؛

[شرابی روشن و] سپید که برای نوشندگانش لذت‌بخش است؛

[شرابی كه خماری و] سردردى در نوشیدنش نیست و از آن مست نمی‌گردند.

و نزدشان زنانی زیباچشم است که تنها [به شوهران خود] نظر دارند [و تنها به آنها عشق می‌ورزند].

[زنانی که] گویی پردۀ سفید داخلی تخم [پرندگان] هستند که [از دسترس همگان] پنهان مانده‌اند.

[بهشتیان دربارۀ رخدادهای دنیا صحبت می‌کنند و] برخی از آنان پرسش‌کنان رو به برخی دیگر می‌کنند.