يَقُولُأَءِنَّكَلَمِنَٱلْمُصَدِّقِينَ٥٢

[که پیوسته به من] می‌گفت: آیا تو واقعاً [به قیامت] باور داری؟

آیا هنگامی که مُردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا حقیقتاً [زنده می‌شویم و در قبال کارهایمان مورد محاسبه قرار می‌گیریم و] به ما کیفر می‌دهند؟!»

[سپس به دوستان بهشتی‌اش] می‌گوید: «آیا [شما نیز همراه من] سر می‌کشید [تا بدانیم او کجاست]؟»

آنگاه خود سر می‌کشد و او را در میان دوزخ مى‌بیند.

به وی می‌گوید: «به الله سوگند که نزدیک بود مرا [با وسوسه‌های کفرآمیزت] نابود سازی.

اگر نعمتِ [هدایتِ] پروردگارم نبود، من نیز از حاضرشدگان [در دوزخ] بودم».

[آنگاه به بهشتیان می‌گوید:] «آیا ما مرگ دیگری نخواهیم داشت

جز مرگ نخستین، و عذاب نمی‌شویم؟

به راستی که این همان کامیابی بزرگ است».

اهل عمل، باید براى چنین [پاداشی] بکوشند.

آیا این [نعمت بهشت، کریمانه‌تر و] براى پذیرایى بهتر است یا درختِ زَقّوم [در دوزخ]؟

بی‌تردید، ما آن درخت را مایۀ آزمایش ستمکاران [مشرک] قرار داده‌ایم [چرا که می‌گویند: «هیچ درختی در آتش نمی‌روید»].

در حقیقت، آن [مایۀ عذاب،] درختی است که از ژرفای دوزخ می‌روید.

میوه‌اش [چنان بدمنظر است که] گویى سرهاى شیاطین است.

آنان [= دوزخیان] از [میوه‌های تلخ] آن مى‌خورند و شکم‌ها را از آنها انباشته مى‌كنند.

آنگاه بر روی این [غذای ناپاک، به جای نوشیدنی] آمیزه‌ای از آب جوشان دارند.

سپس یقیناً باز‌گشتشان به دوزخ است.

آنان پدران خود را گمراه یافتند؛

و [همچنان] در پیِ آنان می‌شتافتند.

و قطعاً قبل از آنان نیز بیشتر پیشینیان گمراه شدند.

و بی‌تردید، ما هشدار‌دهندگان [بسیاری] میان آنان فرستادیم.

پس بنگر که سرانجامِ هشداریافتگان چگونه بود.

[همه گرفتار عذاب شدند] مگر بندگان مخلص الله.

نوح به درگاه ما دعا کرد و [ما] چه نیکو اجابت‌کننده بودیم!

و او و خانواده‌اش را [به همراه مؤمنان] از بلای بزرگ [طوفان] نجات دادیم