وَوَهَبْنَالَهُۥٓأَهْلَهُۥوَمِثْلَهُممَّعَهُمْرَحْمَةًۭمِّنَّاوَذِكْرَىٰلِأُو۟لِىٱلْأَلْبَـٰبِ٤٣

و خانواده‌اش و مانند آنها [= نوادگان] را همراه آنان به وی بخشیدیم تا [نشانۀ] رحمتى از جانب ما و اندرزی براى خردمندان باشد.

و [به او فرمان دادیم:] «دسته‌ای گیاه برگیر و [همسرت را] با آن بزن و سوگندت را [که در هنگام خشم یاد کرده بودی] نشکن. به راستی، ما او را شکیبا یافتیم. نیکو بنده‌ای بود [و] بی‌تردید، بسیار توبه‌کار بود.

و [ای پیامبر،] از بندگان ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب یاد کن که [در عبادت] توانمند و [در شناخت حق] بابصیرت بودند.

ما آنان را با خصلتی [ممتاز] ویژه ساختیم که [همانا] یاد آخرت بود.

و آنان نزد ما از برگزیدگان و نیکانند.

و از اسماعیل و یَسَع و ذوالکِفل یاد کن [که] همگی از نیکانند.

این [قرآن] پندی است و یقیناً پرهیزگاران [در آخرت] بازگشتی نیکو دارند.

باغ‌هایی جاودان که در‌ها[یش] برای آنان گشوده است.

در حالى كه [بر تخت‌ها] تكیه زده‌اند، [از خدمتکارانشان] میوه‌هاى فراوان و نوشیدنی مى‌خواهند.

و زنانی نزدشان است که تنها [به شوهران خود] نظر دارند و [همگی] هم‌سن و سال ‌هستند.

این است آنچه براى روز حساب به شما وعده داده مى‌شد.

این روزی [و لطف] ماست که پایانی ندارد.

این [پاداش پرهیزگاران] است؛ و بی‌تردید، سرکشان بدترین بازگشتگاه را دارند.

[همان] دوزخ که در آن وارد می‌شوند؛ و چه بد قرارگاهی است!

این [مجازات،] آب جوشان و خونابۀ چرک‌آلودی است که باید آن را بچشند.

و از همين گونه، انواع ديگری [عذاب‌ها را خواهند دید].

[هنگام ورود دوزخیان به آتش، برخی از آنان به دیگران می‌گویند:] «این گروهی است که همراه شما [به آتش] داخل می‌شوند». [آنان پاسخ مى‌دهند:] «خوشامد بر آنان مباد! به راستی که به آتش درمى‌آیند».

[آنان به رهبران خود] می‌گویند: «بلکه بر شما خوشامد مباد؛ [زیرا] شما بودید که این [عذاب] را پیش پای ما نهادید. پس [دوزخ] چه بد قرارگاهی است!»

[آنگاه] می‌گویند: «پروردگارا، هر کس این [عذاب] را برای ما فراهم کرده است، عذابش را در آتش چندین برابر بیفزای».