جَزَآؤُهُمْعِندَرَبِّهِمْجَنَّـٰتُعَدْنٍۢتَجْرِىمِنتَحْتِهَاٱلْأَنْهَـٰرُخَـٰلِدِينَفِيهَآأَبَدًۭا ۖرَّضِىَٱللَّهُعَنْهُمْوَرَضُوا۟عَنْهُ ۚذَٰلِكَلِمَنْخَشِىَرَبَّهُۥ٨

پاداش آنان نزد پروردگار‌شان، باغ‌های [بهشت] جاویدان است که جویبارها از زیر [درختان] آن جاری است؛ همیشه در آن خواهند ماند؛ الله از [اعمال] آنها راضی است و آنان [نیز] از [پاداشِ] او راضیند؛ و این [مقام و پاداش،] برای کسی است که از پروردگارش بترسد.

هنگامی که زمین با شدید‌ترین تکان‌هایش به لرزه درآید.

و زمین بار‌های سنگینش را بیرون ریزد.

و انسان می‌گوید: «آن [= زمین] را چه شده است؟»

در آن روز، [زمین] تمام خبرهایش را بازگو می‌کند؛

زیرا که پروردگارت به او [چنین] وحی [و حکم] کرده است.

در آن روز، مردم گروه‌گروه باز می‌گردند تا [نتیجۀ] اعمالشان به آنان نشان داده شود.

آنگاه هر کس به‌ اندازۀ ذره‌ای کار نیک انجام داده باشد، [پاداشِ] آن را می‌بیند؛

و هر کس به اندازه ذره‌ای کار بد کرده باشد، [کیفرِ] آن را می‌بیند.

سوگند به اسب‌های دونده که نفس‌زنان [به سوی میدان جهاد] پیش می‌روند.

و سوگند به اسب‌هایی که [با برخورد سُم‌هایشان به سنگ‌ها] جرقۀ [آتش] ایجاد می‌کنند.

باز سوگند به اسب‌هایی که در صبحگاهان [بر دشمن] یورش می‌برند.

و در آن هنگام گرد و غبار برمی‌انگیزند.

آنگاه در دل [سپاه دشمن] می‌تازند.

یقیناً انسان در برابر [نعمت‌های] پروردگارش بسیار ناسپاس است،

و بی‌گمان، او [خود] بر این [ناسپاسی] گواه است،

و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.

آیا او نمی‌داند که در آن روز، آنچه در گور‌هاست، [همه زنده و] برانگیخته می‌شوند؟