لِإِيلَـٰفِقُرَيْشٍ١

برای [سپاسگزاری از] همبستگی و اُنس قریش،

[همان] همبستگی و اُنسِ آنان در سفر‌های زمستانی [به یَمَن] و تابستانی [به شام]؛

باید پروردگارِ خانۀ کعبه را عبادت کنند؛

همان [پروردگاری] که آنان را از گرسنگی [رهانید، به آنان] خوراک داد و از وحشت و ترس ایمن نمود.

[ای پیامبر،] آیا کسی را که [روز] جزا را تکذیب می‌کنند، دیده‌ای؟

او [همان] کسی است ‌که یتیم را [با خشونت از خود] می‌رانَد

و [دیگران را] به اطعامِ مسکین تشویق نمی‌کند.

پس وای بر نمازگزاران!

همان کسانی ‌که از نمازشان غافلند

کسانی ‌که خودنمایی می‌کنند

و [از امانت دادنِ] وسایل ضروری زندگی دریغ می‌ورزند.

[ای پیامبر،] به راستی که ما خیرِ بی‌نهایت [از جمله رود کوثر در بهشت را] به تو عطا کردیم؛

پس برای پروردگارت نماز بخوان و قربانی کن.

بی‌تردید، دشمنت [از همۀ خیرات و برکات و نام و نشان، بی‌بهره و] بُریده است.