لَآأُقْسِمُبِيَوْمِٱلْقِيَـٰمَةِ١

به روز قیامت سوگند می‌خورم.

و به نفسِ ملامت‌گر سوگند می‌خورم.

آیا انسان می‌پندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟

آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.

بلکه انسان می‌خواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند.

[از این رو] می‌پرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟»

هنگامی ‌که چشم [وحشت‌زده و] خیره شود

و ماه تیره [و بی‌نور] گردد

و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند،

آن روز، انسان می‌گوید: «راهِ گریز کجاست؟»

هرگز! هیچ گریزگاهی نیست.

آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست.

در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مى‌كنند.

بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.

اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد.

[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده.

مسلماً جمع‌آوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست.

پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن.

سپس بیان‌کردنش بر [عهدۀ] ماست.

هرگز چنین نیست [که شما مشرکان می‌پندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید

و آخرت را رها می‌کنید.

آن روز، [اهل ایمان دارای] چهره‌هایی تازه [و شاداب] هستند.

به سوی پروردگارشان می‌نگرند.

و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهره‌هایی عبوس [و درهم‌کشیده] هستند.

زیرا یقین دارند که آسیبی کمر‌شکن به آنها می‌رسد.

آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد.

و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد].

و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا فرا رسیده] است.

و [کار بالا گیرد و] ساق‌ها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد.

در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود.

[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛

بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند.

سپس خرامان به سوی خانواده‌اش بازگشت.

وای بر تو! پس وای بر تو!

باز هم وای بر تو! پس وای بر تو!

آیا انسان گمان می‌کند که [بی‌هدف و بدون حساب و جزا] به خود رها می‌شود؟

آیا [او] نطفه‌ای از منی نبود که [در رحم] ریخته می‌شود؟

سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت،

سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد.

آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟