لَآأُقْسِمُبِهَـٰذَاٱلْبَلَدِ١

سوگند به این شهر [مکه].

در حالی که [ای پیامبر!] تو در این شهر ساکنی [و جنگ در این شهر برایت حلال است]

و سوگند به پدر [= آدم] و فرزندانش.

یقیناً ما انسان را در رنج [و دشواری‌های دنیوی] آفریدیم.

آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر [مجازاتِ] وی توانا نیست؟

می‌گوید: «[به خاطرِ انفاق،] مال زیادی را تباه کرده‌ام».

آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟

آیا دو چشم برایش قرار ندادیم؟

و یک زبان و دو لب؟

و او را به دو راه [خیر و شر] راهنمایی کردیم.

اما به گردنۀ [سخت] قدم نگذاشت [و نیامد].

و تو چه می‌دانی که آن گردنۀ [سخت] چیست؟

آزاد کردن برده‌ای است.

یا اطعام در روز قحطی [و گرسنگی]،

[خواه] یتیمی از خویشاوندان [باشد]

یا مستمندی خاک نشین؛

به علاوه، از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر [بر عبادت و دوری از گناه] و مهربانی [با بندگان] توصیه نموده‌اند.

اینان اهل سعادتند [که نامۀ اعمال آنان به دست راستشان داده می‌شود و اهل بهشتند].

اما کسانی ‌که به آیات ما کفر ورزیدند، آنان اهل شقاوتند [که نامۀ اعمال به دست چپشان داده می‌شود و به دوزخ می‌روند].

[از هر سو] آتش سرپوشید‌ه‌ای بر آنان است [که راه فرار ندارند].